Besmele

 Besmele yani Bismillahirrahmanirrahim.

Müslümanlar her işlerine besmele ile başlarlar, sabahtan akşama sayısız kere bu Kur'ani ibareyi tekrar ederler. Onsuz bir işe başlamazlar. Yerken, içerken, yatarken, kalkarken, eve girerken, yola çıkarken, yeni bir işe başlarken, önemli gün ve zamanlarda, törenlerde, dualarda, namazda, namaz dışında ve özellikle de konuşmalarına başlarken her daim bu ilahi ibare ağızlarındadır: Bismillahirrahmanirrahim ya da kısaca Bismillah veya besmele.

Peki besmele ne anlama geliyor? Müslümanlar bu ibareyi neden sürekli tekrar ediyorlar? Bununla ne demek istiyorlar? Türkçede bu ibare nasıl ifade edilebilir veya edilmelidir?

Burada iki ana yorum veya açıklama öne çıkıyor:

Doğru ve Yanlışları Belirleme Kurumu

İslam’la ilgili olarak doğru ve yanlış görüşleri topluma söyleyebilecek bir kurum oluşturulmalıdır diyorsunuz. 

Hocam görüşlerinize katılamayacağım maalesef. 

Haklısınız, İslam’la ilgili olarak doğru olmadığını düşündüğümüz pek çok görüş ileri sürülüyor, geçmişte sürüldü, gelecekte de bunlar olacak. Ama bunların hangilerinin doğru hangilerinin yanlış olduğunu topluma söyleyebilecek bir kurum oluşturulması düşüncesine katılmak mümkün değildir. Bu doğru da değildir. 

İslam’la ilgili olarak ileri sürülen görüşlere ancak yine İslam alimleri, düşünürleri cevap verirler ve bu tartışma ilmi bir ortamda cereyan eder. 

İslam’da ruhbanlığın olmadığını, ‘Kilise’ gibi bir kurumun olmadığını her fırsatta dile getiriyoruz. Yapılabilecek en tehlikeli işlerden birisi İslam’da ‘Kilise’ benzeri bir kurumun ihdasıdır. 

Richard Bell'i Yeniden Okumak

Richard Bell’in “The Origin of Islam in its Christian Environment” adlı eseri Batılı müsteşriklerce yapılan çalışmaların en önemlilerinden birisi. Fazlur Rahman, “bu kitaptaki pek çok tezin sorgulanabileceğini ancak ilmi bir çalışma olduğunun kabul edilmesi gerektiğini” belirtmektedir.[1]

Kitap 1926 yılında yayınlanmış ve Bell’in 1925 yılında Gunning Vakfı’nda verdiği derslerin kitap haline getirilmesi suretiyle oluşturulmuş.

Bell kitabında İslam’ın Hrıstiyanlıkla ilişkisini ortaya koymaya çalışıyor.

Bell’e göre 7. yüzyıldaki Hristiyanlık “dejenere bir dindi.” İslam’ın zaferi bu “dejenere Hristiyanlık” karşısında vuku bulmuştu.

Kitabın ilk bölümü “Doğu Kilisesi ve Arabistan’ın Çevresindeki Hristiyani Ortam” başlığını taşıyor.

Bu yazıda, kitabın 1. Bölümünde ele alınan hususları aktarmaya ve yeri geldikçe de onlarla ilgili değerlendirmelerimi [köşeli parantez içinde] sunmaya çalışacağım.